Archimandriet Jozef Ghijs

1922-2021

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, staande mensen, bruiloft en binnen 
Archim. Jozef Ghijs geeft de zegen op het einde van de Paasnacht

  Afbeelding kan het volgende bevatten: 3 mensen, staande mensen, baard en binnen
Archim. Jozef Ghijs, lector Pieter Stevens, Christine Van Laere en P. Miled Jawish met Zijne Zaligheid Patriarch Gregorios III

Afbeelding kan het volgende bevatten: 6 mensen, staande mensen, bruiloft en binnen

Archim. Jozef Ghijs met bisschop Luc Van Looy tijdens de Goddelijke Liturgie in de Sint-Jozefkapel

 

Archimandriet Jozef Ghijs, oudere broer van priester kanunnik Michael Ghijs, is op zaterdag 9 januari 2021 in Gent overleden. Hij werd geboren te Zottegem op 13 oktober 1922 in een gezin met zeven kinderen, en priester gewijd in het bisdom Gent op 22 mei 1948.

Hij was onderpastoor in Gent, Sint-Coleta (1948) en tevens godsdienstleraar aan de Rijksnormaalschool in Gent (1955-1957).  Dan ging hij drie jaar in zending naar Pietersburg in het noorden van Zuid-Afrika, bij mgr. Van Hoeck, een Gentenaar. Daarna werd hij onderpastoor in Gent, Sint-Antonius Heirnis (1960) en pastoor in Nukerke (1972). Hij rondde zijn actieve loopbaan af als pastoor van Pius X te Destelbergen (1976). Hij bekwam eervol ontslag en ging op rust in 1993, maar deed een tijdlang dienst als aalmoezenier en vrijwilliger in het WZC Sint-Jozef in Gent.

72 jaar priester! Naast zijn pastorale opdracht in het Gentse was hij jarenlang een geliefde begeleider van reizen naar het Heilig Land. Omwille van zijn inzet en goede contacten met de Melkitisch-katholieke Kerk in Galilea, kreeg hij van de Melkitisch-katholieke aartsbisschop in Galilea (Haïfa, Akko en Nazareth) de titel van 'Archimandriet'.  

De uitvaartliturgie vond plaats op 14 januari 2021 in de Sint-Stefanuskerk in Gent.

In een interview met deken Jürgen François ter gelegenheid van zijn 70-jarig priesterjubileum zei hij:

 “Ik ben God dankbaar dat ik mijn leven mag eindigen hier nabij het Woon- en Zorgcentrum. Ik leer bij meerderen daar hun diep geloof en grote godsvrucht kennen. Ik dank in de kapel nadat ik de communie heb uitgedragen, omdat ik dit alles mag doen, kan doen en bid voor de zorgen en het verdriet. Ik ben dankbaar om de innige band die ik met de Heer heb, om het vertrouwen dat Hij in mij blijvend stelt.

Ik hoop mijn laatste jaren door te brengen aan de oevers van de Lieve, in het Sint-Antoniushof. Ik was heel graag parochiepriester en onderhou vele en goede contacten uit de jaren op de Pius X-parochie, in Zuid-Afrika en in Nukerke.”